Łączna liczba wyświetleń

środa, 23 maja 2012

TRZYDZIEŚCI MSZY

Według nauki Kościoła [rzymskokatolickiego czyściec to] stan lub miejsce na tamtym świecie (…), gdzie dusze tych, którzy umierają w łasce, ale nie są całkowicie wolni od wszelkiej niedoskonałości, pokutują za jeszcze nieodpuszczone grzechy powszednie albo za karę doczesną spowodowaną przez grzechy powszednie i śmiertelne już wybaczone; w ten sposób zostają oczyszczone, zanim pójdą do nieba. (…) Ostatecznie z analizy (…) wynika, że katolicka nauka o czyśćcu jest oparta nie na Piśmie Świętym, lecz na tradycji.
Źródło: New Catholic Encyclopedia, 1967, t. 11, s. 1034.

Św. Malachiasz
Św. Malachiasz opowiada, że pewnego dnia zobaczył swoją zmarłą siostrę. Odbywała ona swoje kary czyśćcowe na cmentarzu. Ze względu na swoją pychę i nadmierną uwagę, jaką poświęcała samej sobie: układaniu włosów i pielęgnacji ciała, została skazana na przebywanie w grobie i na oglądanie rozkładu swojego martwego ciała.

Święty ofiarowywał za nią Msze święte przez trzydzieści dni. Po tym czasie znowu zobaczył siostrę. Jej oczyszczenie trwało dalej. Stała przy bramie kościoła. Była bardzo smutna, przybrana w żałobę, owładnięta niezwykłą trwogą. Kara ta spotkała ją z pewnością ze względu na brak szacunku, który okazywała w tym świętym miejscu. Być może dlatego też, że odciągała uwagę wiernych od świętych obrzędów, a skupiała na sobie ich uwagę i wzrok. Święty ponownie złożył za nią ofiarę [Mszy świętej] przez trzydzieści dni. Wreszcie siostra ukazała mu się po raz ostatni, tym razem w świątyni. Jej oblicze było spokojne i promieniujące. Ubrana była w białą suknię. Biskup zrozumiał wtedy, że siostra dostąpiła zbawienia.

Arminjon Charles, Koniec świata doczesnego i tajemnice życia przyszłego. Konferencje, 
Flos Carmeli, Poznań 2011, s. 149-150.


























Brak komentarzy:

Prześlij komentarz