Łączna liczba wyświetleń

piątek, 15 lipca 2016

CUD EUCHARYSTYCZNY W SEEFELD, AUSTRIA - Rok 1384

Uczestnicząc w ofierze krzyża, chrześcijanin dostępuje udziału w ofiarnej miłości Chrystusa i zostaje uzdolniony oraz zobowiązany do okazywania miłości w życiu poprzez wszystkie swoje postawy i czyny. W samym kulcie, w Komunii eucharystycznej zawiera się bycie miłowanym i jednocześnie miłowanie innych. Eucharystia, która nie przekłada się na miłość konkretnie praktykowaną, jest sama w sobie fragmentaryczna.
Benedykt XVI

Wśród zalesionych gór tyrolskich zachodniej Austrii, w diecezji Innsbruck, leży wioska Seefeld, a w niej stoi kościółek św. Oswalda, osławiony cudem eucharystycznym, mającym miejsce w Wielki Czwartek 1384 roku.

W tamtym czasie, na straży zamku Schlossberg, położonego na północ od wioski, stał rycerz Oswald Milser, pełen pychy i dumy z posiadanej władzy i pozycji. To właśnie jego pycha była powodem wypadku opisanego w księdze “Złota Kronika Hohenschwangau”:

Rycerz Oswald Milser przybył z żołnierzami do kościółka w Seefeld. Zażądał on - pod groźbą śmierci - wielkiej Hostii, jako że małą uważał za niegodną swojej osoby. Przestraszony kapłan i wierni otoczeni zostali uzbrojonymi żołnierzami. Pod koniec Mszy Świętej Milser wyciągnął miecz i z zakrytą głową stanął po lewej stronie ołtarza. Kapłan podał mu do rąk Hostię i wtedy pod nogami bluźniercy osunęła się ziemia. Zapadł się on aż do kolan. Śmiertelnie blady chwycił się dwoma rękoma ołtarza i ślady po jego rękach pozostają do dziś.

Historia przekazuje nam, że przerażony rycerz gestami błagał kapłana, by wyjął Hostię z jego ust. Gdy tylko kapłan to uczynił, ziemia przestała się zapadać. Rycerz wyskoczył z rozpadliny, wyszedł z kościoła i natychmiast udał się do klasztoru w Stams, gdzie wyznał swój grzech pychy. Odprawił ofiarnie pokutą i umarł świętą śmiercią dwa lata później. Zgodnie z jego pragnieniem, pochowany został przy wejściu do kaplicy Najświętszego Sakramentu. Aksamitny płaszcz, który miał na sobie w ten pamiętny Wielki Czwartek, przerobiony został na szatę liturgiczną i przekazany do klasztoru w Stams.

Dokumenty kościelne podkreślają, że Hostia wyjęta z ust rycerza miała kolor czerwony, jakby nasycona była krwią. Niedługo potem rycerz Parseval von Weineck z Zirl przekazał srebrną monstrancję w gotyckim stylu, dla wystawienia tej cudownej Hostii, która zachowała się do dziś.

Ogromne rzesze pielgrzymów przybywające na miejsce cudu doprowadziły do postawienia w pobliżu kościoła gospody, lecz wkrótce nawet kościółek okazał się być za mały. W 1423 roku książę Friedrich rozpoczął budową większego kościoła, zakończoną prawie 50 lat później. W następnym stuleciu, nieustające pielgrzymki do Seefeld tak urzekły cesarza Maksymiliana I, że przyrzekł on ufundować w tym miejscu klasztor. W 1516 roku rozpoczęto budowę klasztoru Augustianów, który przetrwał do 1807 roku, by potem zamienionym zostać na schronisko dla pielgrzymów. Również arcyksiążę Ferdynand II z Tyrolu okazał się wielkim czcicielem cudownej Hostii i w 1574 roku wybudował piękną kaplicę Cudowne Krwi.

Na miejscu cudu do dzisiejszego dnia oglądać można wgłębienie w ziemi, w które zapadł się do kolan pyszny rycerz Oswald Milser. Ze względów bezpieczeństwa położona jest tam krata, niemniej bardziej zainteresowani zwiedzający mogą ją odsunąć i zbadać wgłębienie z bliska.

W sanktuarium stoi również oryginalny ołtarz kamienny, przy którym wydarzył się cud. Nad nim ustawiona jest płyta nowego ołtarza, ale zachowana między nimi przestrzeń umożliwia dokładne obejrzenie starego ołtarza cudu, na boku którego do dziś widnieją ślady rąk rycerza, który chwycił się go, czując ziemię zapadającą się pod nogami.

Poza wgłębieniem w ziemi i oryginalnym ołtarzem, sanktuarium przechowuje jeszcze jedną relikwię tego cudownego wydarzenia - monstrancję z cudowną Hostią, umieszczoną w tabernakulum, na południowej ścianie obok wielkiego ołtarza.

Dekoracje wewnątrz kościoła również przypominają to cudowne wydarzenie. Piękne malowidła z 1502 roku zdobią południową ścianę chóru, a witraże uwieczniają moment cudu, podobnie jak i płaskorzeźby nad głównym wejściem. Wspaniałe freski na suficie kaplicy Najświętszej Krwi przedstawiają kapłana i rycerza w czasie Komunii, oraz aniołów trzymających monstrancję z relikwiami. Kościół wypełniony jest także bezcennymi dziełami sztuki z okresu gotyku.

Nie znamy dokładnej daty budowy oryginalnego kościółka św. Oswalda, lecz wspominają o nim kroniki z 1320 roku. Obecny kościół, ukończony w 1472, roku zachował się jako jedyna budowla cechu budowniczych z Innsbrucku, uważana dziś za zachwycający przykład architektury gotyckiej północnego Tyrolu.

W 1984 roku kościół św. Oswalda obchodził sześćsetną rocznicę tego wspaniałego cudu eucharystycznego.

Joan Carroll Cruz, Cuda eucharystyczne. Eucharystyczne fenomeny w życiu świętych, EXTER, Gdańsk 2009, s. 153-155.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz