Łączna liczba wyświetleń

sobota, 18 listopada 2017

DAM CI PRZEWODNICZKĘ I WSPOMOŻYCIELKĘ - SEN ŚW. JANA BOSKO O SWOJEJ PRZYSZŁEJ MISJI

Niektóre sny ks. Bosko ujawniały jasno i dokładnie wydarzenia, które dopiero miały zaistnieć. Z tylu widzeń odnoszących się do najrozmaitszych spraw, niektóre sprawdziły się jeszcze za jego życia, inne już po śmierci.
(Ze wstępu do 2. wyd. ang.)

Tomás Andrés Lorenzone,
NMP Wspomożycielka Wiernych,
Bazylika NMP Wspomożycielki
Wiernych w Turynie, Włochy
„Gdy miałem około dziewięciu lat, przeżyłem sen, który wywarł na mnie głębokie wrażenie i pozostał we mnie na całą resztę mojego życia. Śniło mi się, że jestem blisko swojego domu, na olbrzymim placu zabaw, gdzie bawiły się gromady dzieci. Jedne śmiały się wesoło, a inne w czasie zabawy przeklinały. Tak byłem tym, co usłyszałem, zdenerwowany, że wpadłem pomiędzy bluźniących, waląc gwałtownie pięściami, a także wykrzykując, i próbowałem ich pohamować w złorzeczeniach. W tym momencie ukazała się niezwykła postać. Był to Pan, szlachetnie ubrany, o wybitnie męskim i imponującym wyglądzie. Miał on na sobie biały spływający do ziemi płaszcz, a z twarzy jego promieniowało takie światło, że nie mogłem wprost nań patrzeć. Zawołał mnie po imieniu i nakazał mi być przywódcą tych chłopców, dodając słowa:

— Pozyskasz ich sobie, lecz nie biciem, ale łagodnością. Staną się twoimi przyjaciółmi. Zabierz się zaraz do pouczania ich, jak brzydki jest grzech, a jak piękna cnota.

Całkowicie zmieszany i wylękniony odpowiedziałem, że jestem tylko małym chłopcem, niezdolnym, bym mógł uczyć tych młodzików bojaźni Bożej i religii. W tejże chwili bicie, krzyki i przekleństwa ustały i tłum chłopców zebrał się wokół tego Pana, który rozmawiał ze mną. Prawie nieświadomie zapytałem:

— Jak możesz nakazywać mi coś takiego niemożliwego do urzeczywistnienia?
— To, co wydaje się niemożliwe, będziesz musiał osiągnąć przez posłuszeństwo i nabywanie wiedzy.
— Ale gdzie? Jak?
— Dam ci Przewodniczkę, pod kierunkiem której będziesz się uczył, a wiedz, że bez Jej pomocy wszelka wiedza staje się niczym.
— Ale kim jesteś?
— Jestem synem Tej, którą twoja matka każe ci pozdrawiać trzy razy dziennie.
— Lecz moja mama zakazała mi rozmów z ludźmi, których nie znam. Proszę, powiedz mi swoje imię.
— Zapytaj o to moją matkę.

W tej chwili ujrzałem obok Niego jakąś Niewiastę o majestatycznym wyglądzie. Miała na sobie piękny, jaśniejący płaszcz, jakby utkany z gwiazd. Pani zauważyła moje zmieszanie i dlatego dawała znak, bym przybliżył się do Niej. Z wielką łagodnością ujęła moją dłoń i powiedziała:

— Popatrz!

Tak też uczyniłem. Wszystkie dzieci zniknęły. Na ich miejscu zobaczyłem wiele zwierząt: kozłów, psów, kotów, niedźwiedzi i wiele jeszcze innych.

— Oto pole, na którym będziesz musiał pracować — powiedziała do mnie. — Bądź pokorny, stanowczy i silny. A to, co wydarzy się z tymi zwierzętami - jak zobaczysz niebawem - uczynić masz z moimi dziećmi.

Ponownie spojrzałem: wszystkie dzikie zwierzęta zmieniły się w łagodne owieczki, podskakujące, pobekujące cicho, jakby na powitanie i na cześć owego Pana i Pani. Wciąż jeszcze śniąc, zacząłem krzyczeć i z płaczem prosić Panią, aby wytłumaczyła mi, co to znaczy. Byłem bowiem całkowicie roztrzęsiony i zdezorientowany. Położyła wówczas swoją dłoń na mojej głowie i powiedziała:

— Zrozumiesz wszystko w swoim czasie.

Kiedy tylko wypowiedziała te słowa, jakiś szmer obudził mnie i wszystko znikło. Byłem zupełnie oszołomiony. Bolały mnie ręce, a i policzki paliły jeszcze od uderzeń, które otrzymałem w walce. Rozmowa z owym Panem i Panią tak zajęła moje myśli, że nie mogłem już w żaden sposób usnąć i nie zmrużyłem tej nocy oka.

Ledwie mogłem doczekać się ranka, aby swój sen opowiedzieć. Gdy usłyszeli go moi bracia, wybuchnęli śmiechem. Opowiedziałem go także swojej mamie i babci. Każda z osób, która usłyszała sen, dawała inny komentarz. Mój brat Józef powiedział:

— Zostaniesz zapewne pastuchem i zajmować się będziesz kozami, baranami i bydłem.

Komentarz mojej matki był następujący: 

— Kto to wie. Może zostaniesz kapłanem.

Antoni oschle wymamrotał: 

— Będziesz prawdopodobnie hersztem gangu bandytów.

Lecz moja bardzo pobożna, choć nie umiejąca czytać ani pisać babcia, miała ostatnie słowo: 

— Nie zwracaj uwagi na sny.

Sam byłem tego samego zdania, co babcia, ale nigdy nie potrafiłem o tym śnie zapomnieć. To, o czym powiem teraz, rzuci trochę nowego światła na sprawę. Nigdy potem nie wspomniałem o owym śnie, a moi krewni też nie wracali do niego. Lecz w roku 1858, gdy przybyłem do Rzymu, aby konferować z Ojcem św. na temat Zgromadzenia Salezjańskiego, Pius IX prosił mnie, bym opowiedział wszystko, co miałoby choć najdrobniejsze znamiona nadprzyrodzoności. Wówczas po raz pierwszy opowiedziałem mu tenże sen, którego doznałem, gdy miałem dziewięć lat. Papież nakazał mi wówczas, bym w szczegółach opisał go. Miało to być dla dobra członków Zgromadzenia, które było przedmiotem naszej rozmowy w Rzymie."

Ten pierwszy sen powtarzał się kilkakrotnie w przeciągu osiemnastu lat. Za każdym jednak następnym obrazem dochodziły coraz to nowe szczegóły, chociaż ogólne zarysy były zawsze te same. Ksiądz Bosko twierdził, że z każdym nowym widzeniem coraz to lepiej i dokładniej przewidywał utrwalenie się Oratorium oraz rozprzestrzenienie się Zgromadzenia Salezjańskiego. Mógł też przewidywać przeszkody, jakie czekały go w przyszłości, nie mówiąc o zasadzkach wrogów. W ten sposób zorientowany dzięki owym snom, potrafił ich unikać lub odpowiednio zwalczać.

Sny-wizje świętego Jana Bosko, Wyd. Salezjańskie, Łódź 1984, ss. 15-17.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz